ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ
Την Κυριακή 17 Μαρτίου του 2013, ένας μετεωρίτης μάζας μόνο 40 χιλιογράμμων (40 kg) και διαμέτρου 30 έως 40 εκατοστών (30-40 cm) προσέκρουσε στην επιφάνεια της Σελήνης, στη Θάλασσα των Βροχών -Θάλασσες λέμε επίπεδες περιοχές στη Σελήνη που σχηματίστηκαν από ροή λάβας στο μακρινό παρελθόν της, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις πανέμορφες θάλασσες της Γης-.
Με την έκρηξη που προκλήθηκε από τη σύγκρουση απελευθερώθηκαν τεράστια ποσά ενέργειας, όσο 5 τόνοι ΤΝΤ, παρ'όλο που οι διαστάσεις του μετεωρίτη ήταν πολύ μικρές. Αυτό οφείλεται στη μεγάλη ταχύτητα του σώματος πριν την πρόσκρουση, η οποία ήταν περίπου 90.000 χιλιόμετρα την ώρα!!! Συγκριτικά, η ταχύτητα του ήχου στον αέρα είναι 1.236 χιλιόμετρα την ώρα, δηλαδή ο μετεωρίτης προσέκρουσε με ταχύτητα σχεδόν 73 φορές τη ταχύτητα του ήχου!!!
Από την έκρηξη αυτή εμφανίστηκε μια λάμψη η οποία, σύμφωνα με τον Μπιλ Κουκ από την αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA), ήταν 10 φορές λαμπρότερη από κάθε άλλη τέτοιου είδους λάμψη που έχει φανεί ποτέ.
Στην επιφάνεια της Σελήνης υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν δημιουργηθεί από προσκρούσεις μετεωριτών και αστεροειδών, όπως και σε αυτό το γεγονός. Παρ'όλα αυτά, η Γη, έχει χτυπηθεί περισσότερες φορές από μετεωρίτες και αστεροειδείς από ό,τι η Σελήνη.
Γεννιέται τώρα ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί οι κρατήρες στην επιφάνεια της Γης είναι ελάχιστοι σε σχέση με τον αριθμό τους στη Σελήνη; Η απάντηση είναι απλή: Η Γη διαθέτει μια αρκετά μεγάλη και πυκνή ατμόσφαιρα, η οποία εμποδίζει τους μετεωρίτες να προσκρούσουν στην επιφάνειά της, αλλά και οι κρατήρες που μένουν από τυχόν προσκρούσεις διαβρώνονται και αφομοιώνονται από το περιβάλλον. Καθώς ένας μετεωρίτης εισέρχεται στην ατμόσφαιρα της Γης, αρχίζει να αναφλέγεται, λόγω της τριβής που προκαλεί σε αυτόν η ατμόσφαιρα. Έπειτα, μετεωρίτης καίγεται και θρυμματίζεται και μερικές φορές εξατμίζεται ολοσχερώς πριν την πρόσκρουση. Έτσι μειώνεται κατά πολύ ο κίνδυνος στην επιφάνεια. Παρ' όλα αυτά μερικές φορές, η τριβή που συναντά ένα μετεωρίτης δεν είναι επαρκής για να τον εξατμίσει, είτε λόγω του μεγάλου μεγέθους του, είτε λόγω της σύστασής του (π.χ. αν είναι πετρώδης ή μεταλλικός). Γι' αυτό και ο κίνδυνος πρόσκρουσης υπάρχει πάντα.
Επίσης, πολλές φορές, αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά πλησιάζει κάποιες φορές πολύ την τροχιά της Γης έως και τέμνεται μαζί της, εμφανίζονται πολύ αιφνίδια και πλησιάζουν πολύ τη Γη. Αυτό έχει παρατηρηθεί πολλές φορές. Για παράδειγμα, το 2002, ένα αντικείμενο διαμέτρου 91 μέτρων (το 2002 ΜΝ) πέρασε μόλις 120.000 χιλιόμετρα από τη Γη, ενώ εντοπίστηκε τρεις μέρες αργότερα από την κοντινότερη διέλευσή του. Λίγο καιρό αργότερα, ένας άλλος αστεροειδής, ο 2002 ΝΤ7, πλησίασε απειλητικά τον πλανήτη μας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, το αντικείμενο 2002ΝΥ40 πλησίασε και αυτό τη Γη, σε απόσταση μόλις 500.00 χιλιόμετρα. Τέτοια αντικείμενα ονομάζονται γεωπλήσια αντικείμενα (NEO-Near Earth Objects). Συνεπώς, η απειλή του Διαστήματος είναι συνεχής.
Παρατηρώντας τη νεκρή και γεμάτη κρατήρες επιφάνεια της Σελήνης και συγκρίνοντάς την με την πανέμορφη επιφάνεια της Γης, με τις μπλε θάλασσες, την καταπράσινη ξηρά και τη κίνηση της ζωής, μπορούμε κάλλιστα να καταλάβουμε ότι ο πλανήτης μας είναι προικισμένος με πολλά όπλα ενάντια στις απειλές του Διαστήματος και με πολλά προνόμια για την εμφάνιση ζωής, τη διαιώνισή της και τη μακρόχρονη διατήρησή της.
Παρακάτω παρουσιάζεται μια φωτογραφία της λάμψης μετά τη σύγκρουση του μετεωρίτη στη Σελήνη και μια φωτογραφία που δείχνει τη Γη όπως φαίνεται από την επιφάνεια της Σελήνης.