PERSEVERANCE

PERSEVERANCE

(EL) Το Perseverance ("Επιμονή"), είναι ένα τηλεκατευθυνόμενο εξερευνητικό ρομπότ, σχεδιασμένο για την εξερεύνηση της επιφάνειας και των χαρακτηριστικών του πλανήτη Άρη. Ως μέρος της αποστολής Mars 2020 της Εθνικής Υπηρεσίας Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA), απεστάλη από τη Γη στον Άρη, όπου, μαζί με τις έρευνές του, πραγματοποίησε και μερικά πρωτοφανή επιτεύγματα, με απώτερο σκοπό την ετοιμασία του δρόμου για την άφιξη της ανθρωπότητας στον Ερυθρό Πλανήτη.

Το ρομπότ, μαζί με τον εξοπλισμό του, άρχισε την αποστολή του εκτοξευόμενο με πύραυλο από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στις 30 Ιουλίου του 2020. Μετά από μια διαπλανητική πορεία 203 γήινων ημερών, προσέγγισε τον Άρη, πραγματοποίησε ελεύθερη πτώση μέσα από την ατμόσφαιρά του και προσεδαφίστηκε επιτυχώς στα ανοίγματα του κρατήρα Τζέζερο, στη βόρεια τροπική ζώνη του πλανήτη, στις 18 Φεβρουαρίου του 2021. Εκείνη την περίοδο, τα ραδιοσήματα μεταξύ Άρη και Γης χρειάζονταν 11 λεπτά για να αποσταλούν από τον πομπό στο δέκτη, λόγω της συγκεκριμένης απόστασης των πλανητών στις τροχιές τους. 

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει πως ο κρατήρας Τζέζερο πιθανώς αποτελούσε λίμνη υγρού νερού, τροφοδοτούμενη από ένα δέλτα ποταμού, πριν δισεκατομμύρια χρόνια, κάτι το οποίο καθιστά την περιοχή κατάλληλη για αναζήτηση λειψάνων πρώην μικροβιακής ζωής. Ένας από τους αρχικούς στόχους του Perseverance, είναι αυτή η αναζήτηση, μέσω συλλογής και χημικής ανάλυσης δειγμάτων αρειανού χώματος.

Ένας άλλος στόχος είναι και η δοκιμή παραγωγής οξυγόνου από τα υλικά της αρειανής ατμόσφαιρας, ώστε να εξετασθεί κατά πόσο πιθανή και εφικτή θα είναι η μαζική παραγωγή αναπνεύσιμου αέρα για χρήση από μόνιμες ανθρώπινες αποικίες, στο μέλλον. 

Το Perseverance, κατά τη διάρκεια της μέχρι τώρα αποστολής του στην επιφάνεια του Άρη, έχει πραγματοποιήσει πολλά επιτεύγματα. Για παράδειγμα, έχει συλλέξει και αναλύσει χημικά πολλά δείγματα χώματος, τα οποία δίνουν μια άνευ προηγουμένου διευκόλυνση στις έρευνες για τη μορφολογία του Άρη, ενώ η γενναιόδωρη πληθώρα φωτογραφιών που έχει τραβήξει, ρίχνει άπλετο φως στη μελέτη των καιρικών του φαινομένων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως, παρουσιάζουν δύο πρωτοποριακές επιτυχίες: Οι πρώτες καταγραφές ήχου επί ατμόσφαιρας ξένου πλανήτη και η πρώτη εξωγήινη αεροδυναμική πτήση με έλικες. Τα όργανα του Perseverance κατέγραψαν τον ήχο της κύλισης των τροχών του πάνω στο έδαφος και της γεώτρησης του τρυπανιού του, ενώ το Ingenuity ("Ευφυΐα"), ένας αυτόνομος ελικοφόρος κηφήνας που περιλαμβανόταν στον εξοπλισμό, πραγματοποίησε συνολικά 72 επιτυχείς πτήσεις στον αραιό αέρα του πλανήτη. Το τελευταίο αποτελεί εξαιρετικό κατόρθωμα, καθώς η πίεση και η πυκνότητα της αρειανής ατμόσφαιρας είναι πολύ χαμηλότερες από της Γης, σε σημείο που ήταν αβέβαιο το αν οι αεροδυναμικές πτήσεις ήταν επιστημονικά εφικτές στον Ερυθρό Πλανήτη. 

Σημειωτέον ότι το σημείο από όπου το Ingenuity απογειώθηκε για την πρώτη του πτήση, ονομάστηκε "Πεδίο των Αδελφών Ράιτ", προς τιμήν των αδελφών Ορβίλ και Γουΐλμπουρ Ράιτ, που είχαν πραγματοποιήσει την πρώτη πτήση με αεροπλάνο στη Γη, το 1903. 

Όλα αυτά τα κατορθώματα μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαντάζουν εύκολα, αλλά οφείλουμε να λάβουμε υπόψιν μας ότι τίποτα δεν έγινε με απευθείας χειρισμό. Τα πάντα έγιναν με τηλεχείριση, από τους σταθμούς ελέγχου στη Γη. Κάθε βήμα και κίνηση των ρομπότ πρέπει να γίνεται με απόλυτη ακρίβεια, καθώς δεν υπάρχει καμία δυνατότητα άμεσης παρέμβασης, σε περίπτωση που το ρομπότ βγει εκτός ελέγχου, πέσει ή υποστεί βλάβη λόγω λανθασμένης κίνησης. Επιπλέον, η επικοινωνία γίνεται μέσω ραδιοκυμάτων, τα οποία ταξιδεύουν με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα που μπορεί να υπάρξει στο Σύμπαν, την ταχύτητα του φωτός, αλλά ακόμα κι έτσι, η απόσταση μεταξύ των δύο πλανητών, αναγκάζει το σήμα να καθυστερεί από 3 έως και 22 λεπτά, ανάλογα με τη θέση των δύο πλανητών στις τροχιές τους γύρω από τον Ήλιο.

Έτσι, εάν αναλογιστούμε ότι αναλύσαμε τόσα δείγματα χώματος, καταγράψαμε ήχους από ξένο πλανήτη, κινήσαμε ένα ρομπότ και κάναμε ένα ελικοπτεράκι να πετάξει 72 φορές, ελέγχοντάς τα από δεκάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, πρακτικά στα τυφλά, δεν μπορούμε παρά να αισθανθούμε εντύπωση και ικανοποίηση. Οι συλλογικές έρευνες και εργασίες χιλιάδων ανθρώπων, καθοδηγούμενες από τη θέληση για εξερεύνηση και πρόοδο, φαίνεται πως μπορούν να αποφέρουν εκπληκτικά αποτελέσματα στον τομέα της διαστημικής εξερεύνησης. Και εφόσον αποδεικνύεται πως όλα αυτά είναι εφικτά από τον άνθρωπο, αυτομάτως αποδεικνύεται ότι, μέσω της συνεργασίας και της έρευνας, ο άνθρωπος μπορεί εν τέλει να λύσει και πολλά άλλα από τα αμεσότερα και εγγύτερα προβλήματά του. 

(EN) Perseverance is a remote-controlled exploratory rover, designed to explore the surface and features of planet Mars. As part of the Mars 2020 mission of the National Aeronautics and Space Agency (NASA), it was sent from Earth to Mars, where, along with its research, it also performed some unprecedented achievements, ultimately aiming to prepare the way for the arrival of humanity on the Red Planet.

The rover, along its equipment, started its mission by launching itself inside a rocket from Cape Canaveral in the United States of America, at 30 July 2020. After an interplanetary trajectory of 203 earth days, it encountered Mars, performed a free fall through its atmosphere and landed successfully on the openings of Jezero crater, on the planet's north tropical zone, at 18 February 2021. During these days, the radio signals between Mars and Earth, needed 11 minutes to arrive, due to the distance of those planets upon their orbits, at that time.

Earlier research showed that Jezero crater was likely a lake of liquid water flowed by a river delta, billions of years ago, something that makes the region a suitable spot for seeking relics of former microbial lifeforms. One of Perseverance's initial objectives, is this search, performed through the collection and chemical analysis of martian soil samples. Another objective is the test for the production of oxygen, from the martian atmosphere's components, to examine the feasibility of mass breathable air production, to be used by permanent human settlements in the future.

Perseverance, during its mission on the martian surface so far, has achieved a lot. For instance, it has collected and analyzed many soil samples, providing unprecedented benefits to the research of the planet's morphology, while the generous plethora of photographs it has shot, throws a lot of light on the study of its meteorogical phenomena.

Between its achievements though, two of them cause exceptional interest: The first sound recordings inside an alien planet's atmosphere and the first extraterrestrial aerodynamic flight. Perseverance's instruments recorded the sounds of its wheels rolling upon the ground and its drill penetrating the soil, while Ingenuity, an autonomous drone helicopter, included on the equipment, performed a total of 72 successful flights on the planet's thin air. The last one is an exceptional achievement, as the pressure and density of the martian atmosphere are quite lower than those of Earth's, to a point that it was unclear whether aerodynamic flights were scientifically possible on the Red Planet.

It is noteworthy that the point from where Ingenuity took off for its first flight, was named "Wright Brothers Field", to honor the brothers Orville and Wilbur Wright, who had performed the first aircraft flight on Earth, in 1903.

All these achievements might seem too easy at first sight, but we have to consider the fact that none of these happened via direct control. Everything was remotely controlled, from the stations back on Earth. Each step and movement of the robots has to be performed with absolute precision, since there is no way of direct intervention, in case that a robot gets out of control, falls or receives damage due to a wrong move. Furthermore, communication is performed in the form of radiowaves, which travel at the fullest possible speed that can exist in the Universe, the speed of light, but even so, the distance between the two planets, forces the signal to delay from 3 up to 22 minutes, depending on the positions of the two planets upon their orbits around the Sun.

Thus, if we consider that we have analyzed such many soil samples, recorded sounds from an alien planet, moved a rover and flew a drone 72 times, controlling them all from tens of millions of kilometers away, technically blindly, we can't help but feel impressed and satisfied. The collective research and work of thousands of people, guided by the will of exploration and progress, seems that can produce amazing results on the field of space exploration. And since it is proven that all these are feasible by humans, it is automatically proven that, through cooperation and research, humans can eventually solve much more of their most urgent and close problems.

Το Perseverance σε ελεύθερη πτώση προς την επιφάνεια του Άρη.

Perseverance at freefall towards the martian surface.

Αυτοφωτογραφία του Perseverance και του Ingenuity.

Self-photo of Perseverance and Ingenuity.

Το Ingenuity στο έδαφος.

Ingenuity on the ground.

ΝΤΙΟΥΝ

ΝΤΙΟΥΝ (Φανταστικό)

        (EL)

        Γραμμένο από το συγγραφέα Φρανκ Χέρμπερτ, το Ντιουν, είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, που αφηγείται τις περιπέτειες του Πωλ Ατρείδη στον ερημικό πλανήτη Αρράκις, στον οποίον μπορεί να κριθεί το μέλλον ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον της ανθρωπότητας, περί τα 20.000 χρόνια μετά τη σημερινή εποχή. Ο Πωλ Ατρείδης είναι ο δεκαπεντάχρονος γιος του δούκα Λίτο Ατρείδη και διάδοχος του Οίκου των Ατρειδών, ο οποίος κυβερνά τον πλανήτη Κάλανταν. Κάποτε, ο Αυτοκράτορας δίνει στους Ατρείδες τη διοίκηση του πλανήτη Αρράκις, έχοντας διώξει τους προηγούμενους δυνάστες, τον Οίκο των Χαρκόννεν. 

Οι Ατρείδες μετακομίζουν στον Αρράκις, όπου καλούνται να επιβλέπουν την εξόρυξη του μελάνζ, μιας ψυχοτρόπου σκόνης που υπάρχει σε αφθονία στον πλανήτη και αποτελεί απαραίτητη και αναντικατάστατη ύλη για τα διαστρικά ταξίδια. Παράλληλα όμως, οι Ατρείδες πρέπει να αντιμετωπίσουν τους ντόπιους Φρέμεν, καθώς και πιθανές επιθέσεις από άλλους οίκους. Οι Φρέμεν είναι γνωστοί για την επικινδυνότητά τους στη μάχη, καθώς ακόμα και οι ίδιοι οι Χαρκόννεν δεν είχαν καταφέρει να τους υποτάξουν πλήρως. Οι Ατρείδες θέλουν να συνάψουν συμμαχία με τους Φρέμεν, ώστε να γίνουν ανίκητοι. 

Ο Πωλ από μικρός εκπαιδεύεται από τη μητέρα του, την Τζέσικα, στις νοητικές υπερδυνάμεις των Μπένε Τζέζεριτ, μιας μυστηριώδους μητριαρχικής οργάνωσης, που φαίνεται να κινεί τα πολιτικά γεγονότα της ανθρωπότητας εδώ και αιώνες. Όσο μένει στον Αρράκις, ο Πωλ βλέπει οράματα, που εντείνονται όσο εκτίθεται στο περιβάλλον μελάνζ. Οι δε Φρέμεν, υπό τη μακροχρόνια επιρροή των Μπένε Τζέζεριτ, πιστεύουν πως ο Πωλ είναι ο προφητευμένος τους μεσσίας που θα τους οδηγήσει στο βέλτιστο μέλλον. 

Οι Ατρείδες δεν προλαβαίνουν να συνάψουν συμμαχία με τους Φρέμεν. Οι Χαρκόννεν επιτίθενται, καταστρέφουν τον Οίκο των Ατρειδών και σκοτώνουν το δούκα Λίτο, ενώ θεωρούν ότι ο Πωλ και η μητέρα του σκοτώθηκαν στην έρημο. Οι δυο τους όμως επιβιώνουν και καταφεύγουν στους Φρέμεν. Εκεί, στα επόμενα δύο χρόνια, ο Πωλ και η Τζέσικα εντάσσονται στον πολιτισμό των Φρέμεν, υιοθετώντας τον τρόπο ζωής τους και αποκτώντας την εμπιστοσύνη τους, ενώ όλο και περισσότεροι από αυτούς αρχίζουν να πιστεύουν πως ο Πωλ είναι ο μεσσίας τους. 

Όταν πλέον ο Πωλ είναι δεκαεπτά χρονών, έχει μαζέψει όλους τους Φρέμεν του πλανήτη και, υπό την ηγεσία του, κηρύττουν πόλεμο εναντίον των Χαρκόννεν και του Αυτοκράτορα. Έχοντας στην κατοχή του ένα δηλητήριο με το οποίο μπορεί να αχρηστεύσει όλο το μελάνζ του πλανήτη, εξαφανίζοντας έτσι τη δυνατότητα των διαστρικών ταξιδιών, ο Πωλ απειλεί τους Χαρκόννεν και τον Αυτοκράτορα να παραδοθούν. Στη μάχη που ακολουθεί, οι Φρέμεν νικούν, χάρη στην αριθμητική τους υπεροχή και τις πολεμικές τους ικανότητες. Όλοι οι Χαρκόννεν σκοτώνονται και ο Αυτοκράτορας παραδίδει το θρόνο στον Πωλ, όντας ηττημένος. 

Ο Πωλ, ενώ θέλει να κυβερνά την ανθρωπότητα με δικαιοσύνη και έλεος, λόγω των οραμάτων του, πιστεύει πως δε θα μπορέσει να τη σώσει, αν δεν εξαπολύσει ατελείωτους πολέμους εναντίον κάθε εχθρού του, ενώ βλέπει πως η εξουσία που έχει ήδη αποκτήσει, δημιουργεί μια ταχέως αναπτυσσόμενη πολεμική θρησκεία γύρω από το πρόσωπό του...

Το Ντιουν, που εκδόθηκε το 1965, είναι το πρώτο από μια σειρά έξι μυθιστορημάτων που γράφτηκαν από τον Φρανκ Χέρμπερτ. Τα επόμενα βιβλία της σειράς, είναι τα:

-Ο Μεσσίας του Ντιουν, που εκδόθηκε το 1969.

-Τα Παιδιά του Ντιουν, που εκδόθηκε το 1976.

-Ο Θεϊκός Αυτοκράτορας του Ντιουν, που εκδόθηκε το 1981.

-Οι Αιρετικοί του Ντιουν, που εκδόθηκε το 1984 και,

-Η Αδελφότητα του Ντιουν, που εκδόθηκε το 1985.

Εκτός από αυτήν την αυθεντική σειρά, ο γιος του Φρανκ Χέρμπερτ, Μπράιαν, καθώς και άλλοι συγγραφείς, έχουν εκδώσει πολλά ακόμα μυθιστορήματα και νουβέλες στο σύμπαν του Ντιουν, ενώ κατά καιρούς έχουν βγει διάφορες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε αυτές τις ιστορίες. 

        (EN)

Written by author Frank Herbert, Dune is a science fiction novel that describes the adventures of Paul Atreides on the desert planet Arrakis, where the future of the whole humanity may be judged.

The novel takes place in the distant future of humanity, about twenty thousand years after our era. Paul Atreides is the fifteen-year-old son of duke Leto Atreides and heir to the House Atreides, which rules planet Caladan. One day, the Emperor grants the ruling of planet Arrakis to the Atreides, after having expelled its previous rulers, the House Harkonnen. 

The Atreides move to Arrakis, where they are tasked to supervise the mining of spice, a psychoactive dust that exists in abundance on the planet and consists of an essential and irreplaceable matter for interstellar traveling. Concurrently, the Atreides need to face the local Fremen, as well as any possible attack by other houses. The Fremen are known for their dangerousness in battle, since even the Harkonnens themselves hadn't managed to fully submit them. The Atreides want to sign an alliance with the Fremen and become invincible.

Paul has been trained for many years by his mother, Jessica, on the mental superpowers of the Bene Gesserit, a mysterious matriarchal order, that seems to have been moving humanity's political events for centuries. While on Arrakis, Paul has visions that intensify as he is exposed to the surrounding spice. Meanwhile, the Fremen, having been long influenced by the Bene Gesserit, believe that Paul is their foretold messiah who will lead them to the optimal future. 

The Atreides don't have time to sign an alliance with the Fremen. The Harkonnens attack, they destroy House Atreides and kill duke Leto, while presuming Paul and his mother killed in the desert. But them two survive and seek refuge to the Fremen. There, during the next two years, Paul and Jessica are initiated to the Fremen culture, adopt their way of life and gain their trust, while more and more of them start believing that Paul is their messiah.

Once Paul is seventeen years old, he has gathered all of the planet's Fremen and, under his leadership, they declare war agains the Harkonnens and the Emperor. Having a poison in his possession, with which he can render all the spice of the planet useless, therefore vanishing the ability of interstellar traveling, Paul extorts the Harkonnens and the Emperor to surrender. In the following battle, the Fremen win, thanks to their outnumbering and their martial skills. All Harkonnens are killed and the Emperor passes his throne to Paul, having been defeated.

Paul, although he wants to rule humanity with justice and mercy, due to his visions, he believes that he can't save it, unless he unleashes endless wars against all his enemies, while he sees that the power he has already gained, is creating a fast growing warrior religion around him...

Dune, published at 1965, is the first of a series of six novels written by Frank Herbert. The series' next books are:

-Dune Messiah, published at 1969.

-Children of Dune, published at 1976.

-God Emperor of Dune, published at 1981.

-Heretics of Dune, published at 1984 and,

-Chapterhouse: Dune, published at 1985. 

Apart from the original series, Frank Herbert's son, Brian, as well as many other authors, have published lots of other novels and novellas set on Dune's universe, while at times there have been various TV series, films and video games based on these stories.

ΑΠΟΛΛΟ 11

ΑΠΟΛΛΟ 11 - APOLLO 11

(EL) Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης έπαψαν να είναι φιλικές. Μια διαμάχη, συνοδευόμενη από μια αμφίδρομη καχυποψία και έναν τεράστιο ανταγωνισμό μπήκε ανάμεσά τους. Μέρος αυτής της διαμάχης, η οποία αργότερα ονομάστηκε "Ψυχρός Πόλεμος" ήταν και ο Αγώνας του Διαστήματος, ένας τεχνολογικός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αυτών μεγάλων δυνάμεων, για το ποιος θα "κατακτήσει" το Διάστημα. Πρώτη άρχισε η Σοβιετική Ένωση, με την εκτόξευση του Σπούτνικ 1, του πρώτου τεχνητού δορυφόρου σε τροχιά γύρω από τη Γη, ενώ ένα μήνα αργότερα, στάλθηκε και το πρώτο ζώο σε τροχιά, η Λάικα, ένας σκύλος. Ως απάντηση σε αυτά τα Σοβιετικά επιτεύγματα, οι ΗΠΑ δημιούργησαν την Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος, τη NASA, με σκοπό να στείλουν τον πρώτο άνθρωπο σε τροχιά. Και πάλι όμως, η Σοβιετική Ένωση ήταν πιο γρήγορη και στις 12 Απριλίου 1961, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο Διάστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μόλις ένα μήνα αργότερα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα οργανώσουν ένα πρόγραμμα για αποστολή ανθρώπων στη Σελήνη, το πρόγραμμα Απόλλο, το οποίο τελικά εξελίχθηκε στις εξής 15 φάσεις:

Απόλλο 1: 27/01/1967. Επανδρωμένη. Οι τρεις αστροναύτες στον πύραυλο σκοτώθηκαν από πυρκαγιά στον πύραυλο.
Απόλλο 4: 19/11/1967. Μη-επανδρωμένη. Ένας πύραυλος τέθηκε σε υπερελλειπτική τροχιά και έπεσε εσκεμμένα στην επιφάνεια.
Απόλλο 5: 22/01/1968. Μη-επανδρωμένη. Ένας πύραυλος τέθηκε σε Χαμηλή Γήινη Τροχιά και έπεσε απρόσμενα στην επιφάνεια 11 ώρες αργότερα.
Απόλλο 6: 04/04/1968. Μη-επανδρωμένη. Ένας πύραυλος τέθηκε σε υπερελλειπτική τροχιά και έπεσε εσκεμμένα στην επιφάνεια.
Απόλλο 7: 11/10/1968. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες τέθηκαν σε Χαμηλή Γήινη Τροχιά και προσγειώθηκαν 11 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 8: 21/12/1968. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και μπήκαν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, χωρίς να προσσεληνωθούν και προσγειώθηκαν στη Γη 6 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 9: 03/03/1969. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες τέθηκαν σε Χαμηλή Γήινη Τροχιά και προσγειώθηκαν 10 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 10: 18/05/1969. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και μπήκαν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, χωρίς να προσσεληνωθούν και προσγειώθηκαν στη Γη 8 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 11: 16/07/1969. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 8 ημέρες αργότερα. Η πρώτη παρουσία ανθρώπων σε ουράνιο σώμα εκτός της Γης.
Απόλλο 12: 14/11/1969. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 10 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 13: 11/04/1970. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά, αλλά δεν προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη λόγω σοβαρής βλάβης. Έκαναν το γύρο της Σελήνης, περνώντας από τη Μακρινή Πλευρά και επέστρεψαν στη Γη 5 ημέρες αργότερα. Το μακρύτερο ταξίδι που έχει κάνει ποτέ ο άνθρωπος μέχρι τώρα.
Απόλλο 14: 31/01/1971. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 9 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 15: 26/07/1971. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 12 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 16: 16/04/1972. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 11 ημέρες αργότερα.
Απόλλο 17: 07/12/1972. Επανδρωμένη. Τρεις αστροναύτες βγήκαν από τη γήινη τροχιά και προσεδαφίστηκαν στη Σελήνη, επιστρέφοντας στη Γη 12 ημέρες αργότερα. Η τελευταία φορά που πήγε ο άνθρωπος στη Σελήνη και η τελευταία φορά που βγήκε από γήινη τροχιά.

Συγκεκριμένα, το Απόλλο 11 είναι το διασημότερο απ' όλα αυτά τα προγράμματα, καθώς ήταν η πρώτη αποστολή στην οποία ο άνθρωπος κατάφερε να πατήσει στη Σελήνη.
Το πλήρωμα αποτελούταν από τρεις Αμερικάνους αστροναύτες: Το Νιλ Άρμστρονγκ, τον Μπαζ Όλντριν και το Μάικλ Κόλλινς. Οι τρεις τους, μετά από χρόνια εκπαίδευσης και εμπειρίας στην αεροναυτική, επιλέχθηκαν για αυτήν την αποστολή στη Σελήνη. Το σκάφος που χρησιμοποιήθηκε ήταν ένα διαστημόπλοιο αποτελούμενο από δύο αποσπώμενα μέρη: Τη Μονάδα Διοίκησης και Υπηρεσίας, που ονομάστηκε "Κολούμπια" και τη Σεληνιακή Μονάδα, που ονομάστηκε "Αετός". Αυτό το διπλό διαστημόπλοιο είχε τοποθετηθεί μέσα στον Σάτουρν 5, έναν πύραυλο ύψους 110,6 μέτρων.

Την Τετάρτη 16 Ιουλίου 1969, στις 13:32:00 παγκόσμιας ώρας, ο πύραυλος, που περιείχε το διαστημόπλοιο και τους τρεις αστροναύτες, εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, με προορισμό τη Σελήνη. 12 λεπτά αργότερα, το Απόλλο 11 μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μετά από μιάμιση περιφορά γύρω από τον πλανήτη, στις 16:22:13 παγκόσμιας ώρας, το διπλό διαστημόπλοιο αποκόπηκε από τον υπόλοιπο πύραυλο, βγήκε από την τροχιά και έβαλε πορεία προς τη Σελήνη.
Μετά από τρεις ημέρες ταξίδι, το Σάββατο 19 Ιουλίου, στις 17:21:50, το Απόλλο 11 έφτασε πάνω από τη Σελήνη και μπήκε σε σεληνιακή τροχιά. Ακολούθησαν 30 περιφορές γύρω από τη Σελήνη και μετά, την Κυριακή 20 Ιουλίου, στις 12:52:00, οι δύο από τους τρεις αστροναύτες, ο Μπαζ Όλντριν και ο Νιλ Άρμστρονγκ πέρασαν από το Κολούμπια στον Αετό, ενώ ο Μάικλ Κόλλινς έμεινε στο Κολούμπια για να ελέγχει το σκάφος και στις 17:44:00, ο Αετός αποκολλήθηκε από το Κολούμπια και άρχισε την κάθοδο προς την επιφάνεια. Ο Νιλ Άρμστρονγκ φώναξε τότε: "Ο Αετός έχει φτερά!". Κατά την κάθοδο, παρατηρήθηκε ότι ο Αετός πήγαινε πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι θα έπρεπε. Ο Άρμστρονγκ πήρε ημιαυτόματο έλεγχο για την προσεδάφιση, η οποία είχε γίνει πλέον σχεδόν οριζόντια, μόλις λίγα δεκάδες μέτρα πάνω από την επιφάνεια. Στις 20:17:40, ο Αετός προσεδαφίστηκε. Ο Άρμστρονγκ επικοινώνησε φωνητικά με τον Τσαρλς Ντιουκ στο Διαστημικό Κέντρο λέγοντας "Χιούστον, εδώ Βάση της Ησυχίας. Ο Αετός προσεδαφίστηκε."
Δύο ώρες αργότερα, ενώ οι δύο αστροναύτες ετοιμάζονταν για την εξωοχηματική δραστηριότητα (EVA), ο Όλντριν παρακάλεσε στον ασύρματο όσους τον άκουγαν να "συλλογιστούν για τα γεγονότα και να δώσουν ευχαριστίες ο καθένας με το δικό του τρόπο." Αυτό το είπε για να μην πει ξεκάθαρα ότι θα μεταλάβει Θεία Κοινωνία στο σκάφος, ως μέλος της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας του Γουέμπστερ, διότι προϋπήρξε μια διαφωνία μεταξύ του αν οι αστροναύτες δικαιούνται να μεταδίδουν θρησκευτικές ενέργειες στο Διάστημα. Οι ετοιμασίες για το EVA ξεκίνησαν στις 23:43 και κράτησαν τρεισήμισυ ώρες. Οι γιατροί είχαν προτρέψει τους αστροναύτες να κοιμηθούν τρεις ώρες πριν κατεβούν στην επιφάνεια, για παν ενδεχόμενο, αλλά εκείνοι είπαν ότι ήταν πολύ ενθουσιασμένοι για να τους πάρει ο ύπνος.
Μόλις τελείωσαν τις προετοιμασίες, ο Αετός αποσυμπιέστηκε και άνοιξε την πόρτα τη Δευτέρα 21 Ιουλίου 1969, στις 02:39:33. Στις 02:51, ο Άρμστρονγκ άρχισε την κάθοδο από τον Αετό. Επειδή το σκάφος διέθετε τηλεόραση χαμηλής σάρωσης, η οποία δεν ήταν συμβατή με τις συνήθεις συσκευές τηλεόρασης, η βιντεοσκόπηση της καθόδου έπρεπε να προβάλλεται σε μια οθόνη στο σκάφος και από εκεί, μια κάμερα να βιντεοσκοπεί την οθόνη και να μεταδίδει στη Γη, γι' αυτό και η ποιότητα του βίντεο μειώθηκε αρκετά, δείχνοντας μόνο ασπρόμαυρα χρώματα και κάνοντας τις κινήσεις να μοιάζουν με φαντάσματα. Ο Άρμστρονγκ, ενώ στεκόταν στη βάση της ακάτου, στερέωσε μια ατσάλινη πλάκα, με δύο ζωγραφιές της Γης επάνω, τις υπογραφές των τριών αστροναυτών και του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, που έγραφε "Εδώ άνθρωποι από την πλανήτη Γη πάτησαν πρώτη φορά πόδι στη Σελήνη, Ιούλιος 1969 μ.Χ. Ήρθαμε ειρηνικά για όλη την ανθρωπότητα." Έπειτα, περιέγραψε τη σκόνη της επιφάνειας "πολύ λεπτή, σχεδόν σαν πούδρα" και στις 02:56:15, πάτησε με το αριστερό πόδι στην επιφάνεια και είπε "Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο... ένα... τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα."
Επτά λεπτά αργότερα, ο Άρμστρονγκ συνέλεξε ένα δείγμα από το χώμα. Δώδεκα λεπτά αργότερα, βιντεοσκόπησε ένα πανόραμα με μια κάμερα σε τρίποδα, περιγράφοντας το τοπίο ως "εκπληκτική ερημιά". Η κίνηση στη βαρύτητα της Σελήνης ήταν πολύ πιο εύκολη απ' ό,τι περίμεναν. Ο Όλντριν κατέβηκε και πειραματίστηκε με τον Άρμστρονγκ στις κινήσεις. Έπειτα, στερέωσαν μια σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην επιφάνεια και την τσαλάκωσαν με σύρματα, για να μοιάζει σαν να κυματίζει, ενώ στην πραγματικότητα έμενε πάντα ακίνητη, λόγω της απουσίας αέρα στη Σελήνη. Έπειτα εγκατέστησαν ένα σεισμόμετρο και μια συσκευή με καθρέφτη, η οποία θα στοχευόταν με λέιζερ από τη Γη και θα το ανακλούσε πίσω, έτσι ώστε, μετρώντας την καθυστέρησή του, θα μπορούσαν να υπολογίζουν με μεγάλη ακρίβεια την απόσταση Γης-Σελήνης κάθε δεδομένη χρονική στιγμή. Μετά, περπάτησαν 60 μέτρα για να συλλέξουν δείγματα από το έδαφος. Μάζεψαν συνολικά 21,55 κιλά χώματος και ανέβηκαν στην άκατο. Μετά από 7 ώρες ύπνο, οι αστροναύτες ξύπνησαν για να ετοιμαστούν για την επιστροφή και στις 17:54:00, ο Αετός αποσεληνώθηκε, σηκώνοντας άμμο και ταρακουνώντας τη σημαία.
Παρ' όλο που ο Μάικλ Κόλλινς είχε μείνει μόνος του στο Κολούμπια και δεν πάτησε στη Σελήνη, είπε ότι δεν ένιωσε ποτέ αποκλεισμένος από την αποστολή ούτε μόνος του. Στις 21:24, ο Αετός συνάντησε το Κολούμπια και μετά από 11 λεπτά ενώθηκε και το ενωμένο σκάφος ξεκίνησε την επιστροφή του στη Γη.
Στις 24 Ιουλίου, το αεροπλανοφόρο USS Χόρνετ απογείωσε 4 ελικόπτερα για να μεταφέρουν τους αστροναύτες μετά την προσγείωση. Στις 16:44, το Κολούμπια άνοιξε τα αλεξίπτωτα και 7 λεπτά αργότερα προσθαλασσώθηκε βίαια, 2660 km ανατολικά της Νήσου Γουέικ και 24 km μακριά από το Χόρνετ, το οποίο έστειλε εκεί δύτες για να μαζέψουν τους αστροναύτες. Τους έβαλαν σε καραντίνα για 21 ημέρες, για να απολυμανθούν από τυχόν εξωγήινα μικρόβια που ίσως είχαν συναντήσει στη Σελήνη, ενώ τελικά αργότερα αποδείχθηκε ότι η Σελήνη είναι εντελώς γυμνή από ζωή. Στις 13 Αυγούστου, οι τρεις αστροναύτες πέρασαν μέσα από παρελάσεις στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο, οπού χειροκροτήθηκαν από περίπου 6 εκατομμύριο ανθρώπους.

Φέτος, εν έτει 2019, η ανθρωπότητα κλείνει 50 γήινα έτη, μισό αιώνα μετά την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπων σε ουράνιο σώμα εκτός της Γης, με την αποστολή του Απόλλο 11. Μετά από την αποστολή του Απόλλο 17, το Δεκέμβριο του 1972, κανένας άνθρωπος δεν έχει φτάσει μακρύτερα από 500 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Μετά την "κατάκτηση" της Σελήνης, το διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ είχε δύο επιλογές:
1) Επανδρωμένες αποστολές στον Άρη,
2) Κατασκευή διαστημικού σταθμού σε γήινη τροχιά και συνεχείς μεταφορές αστροναυτών με διαστημικά λεωφορεία.
Τελικά, επιλέχθηκε η δεύτερη επιλογή, με σκοπό τον πειραματισμό και τη μελέτη των επιπτώσεων των συνθηκών του Διαστήματος στο ανθρώπινο σώμα, για μελλοντικές μακροχρόνιες αποστολές στο Ηλιακό Σύστημα. Έτσι, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Διαστημικών Λεωφορείων και η κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), όπου για μερικά χρόνια, τα διαστημικά λεωφορεία θα πηγαινοέρχονταν από τη Γη στον ISS, μέχρι να κριθεί ότι ο καιρός είναι κατάλληλος για μόνιμη αποίκιση της Σελήνης.

Παρ' όλο που από τις 21 Ιουλίου του 2011 τα διαστημικά λεωφορεία βγήκαν εκτός λειτουργίας με σκοπό την ανάπτυξη και την εφαρμογή των επόμενων φάσεων, ακόμα και σήμερα, 50 χρόνια μετά από την πρώτη προσσελήνωση, οι αποικίες στη Σελήνη και άλλα ουράνια σώματα είναι κάτι που θα πρέπει να περιμένει κι άλλο...

(EN) After the Second World War, the relations between the USA and the Soviet Union ceased to be well. A conflict, accompanied by a two-way suspicion and an intense competition entered between them. Part of this conflict, which was later named "Cold War" was the Space Race, a technological competition between these two great powers, about who would "conquer" the Outer Space. First it was the Soviet Union, with the launch of Sputnik 1, the first artificial satellite that entered orbit around Earth, while one month later, the first animal was sent into orbit; a dog named Laika. As a response to those Soviet innovations, the USA created the National Aeronautics and Space Agency, NASA, aiming to send the first human in orbit. But still, the Soviet Union was faster and at 12 April 1961, Soviet cosmonaut Yuri Gagarin became the first human that had ever travelled to Space and orbited Earth. Just one month later, the USA announced that they would organize a program to send humans to the Moon. This was the Apollo Program, that was eventually done in the 15 phases below:
Apollo 1: 27/01/1967. Manned. The three astronauts were killed by a fire in the rocket.

Apollo 4: 19/11/1967. Unmanned. A rocket was set into high elliptical orbit and intentionally fell into the surface.
Apollo 5: 22/01/1968. Unmanned. A rocket was set into Low Earth Orbit and unintentionally fell into the surface, 11 hours later.
Apollo 6: 04/04/1968. Unmanned. A rocket was set into high elliptical orbit and intentionally fell into the surface.
Apollo 7: 11/10/1968. Manned. Three astronauts were set into Low Earth Orbit and landed 11 days later.
Apollo 8: 21/12/1968. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and entered Moon Orbit, without landing and landed on Earth 6 days later.
Apollo 9: 03/03/1969. Manned. Three astronauts were set into Low Earth Orbit and landed 10 days later.
Apollo 10: 18/05/1969. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and entered Moon Orbit, without landing and landed on Earth 8 days later.
Apollo 11: 16/07/1969. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 8 days later. The first presence of humans in a celestial body outside Earth.
Apollo 12: 14/11/1969. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 10 days later.
Apollo 13: 11/04/1970. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit, but didn't land on the Moon due to a severe damage. They orbited the Moon, passing through the Far Side and returned to Earth 5 days later. The longest trip the human has ever done.
Apollo 14: 31/01/1971. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 9 days later.
Apollo 15: 26/07/1971. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 12 days later.
Apollo 16: 16/04/1972. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 11 days later.
Apollo 17: 07/12/1972. Manned. Three astronauts got out of Earth Orbit and landed on the Moon, returning to Earth 12 days later. The last presence of humans on the Moon and the last time the humans got out of Earth Orbit.
Specifically, Apollo 11 is the most famous of these programs, since it was the first mission where humans managed to step on the Moon.

The crew was made of three American astronauts: Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin and Michael Collins. The three of them, after years of training and experience at aeronautics, were chosen for this mission to the Moon. The craft used was a spaceship made of two disposable parts: The Command and Service Module, named "Columbia" and the Lunar Module, named "Eagle". This double spaceship was placed inside Saturn V, a 110,6-meter-high rocket.

At Wednesday 16 July 1969, at 13:32:00 UTC, the rocket, containing the spaceship and the three astronauts, was launched from Kennedy Space Center, with destination the Moon. 12 minutes later, Apollo 11 entered Earth Orbit. After one and a half orbit around the planet, at 16:22:13 UTC, the double spaceship detached from the rest of the rocket, got out of orbit and put a course to the Moon.
After three days of voyage, at Saturday 19 July, at 17:21:50, Apollo 11 reached above the Moon and entered Moon Orbit. 30 orbits around the Moon followed and then, at Sunday 20 July, at 12:52:00, two of the three astronauts, Buzz Aldrin and Neil Armstrong passed from Columbia to Eagle, while Michael Collins stayed in Columbia to control the ship and at 17:44:00, Eagle detached from Columbia and started the descent to the surface. Neil Armstrong then exclaimed: "The Eagle has wings!". During the descent, it was observed that Eagle was going very faster than it should. Armstrong took semi-automatic control for the landing, which had now become almost horizontal, just a few tenths of meters above the surface. At 20:17:40, Eagle landed. Armstrong contacted Charles Duke at Space Center and said "Houston, Tranquility Base here. The Eagle has landed."
Two hours later, while the two astronauts were preparing for the extravehicular activity (EVA), Aldrin pleaded on the broadcast everyone hearing him to "consider about the events and give thanks, each of one with his or her own way." He said this to avoid say clearly that he would receive Holy Communion in the ship, as a member of the Webster Presbyterian Church, since there was a conflict about whether the astronauts should have the right to broadcast religious acts while in Space. The preparations for the EVA began at 23:43 and lasted for about three and a half hours. The doctors had warned the astronauts to wait for three hours before descending to the surface, for any case, but they were way too excited to fall asleep.
Once the preparations were over, Eagle decompressed and opened the door at Monday 21 July 1969, 02:39:33. At 02:51, Armstrong began the descent from Eagle. Since the module provided a low-scan TV, which was not compatible with the ordinary TV devices, the broadcasting of the descent had to be projected on a monitor on the module and from there, a camera to record the monitor's image and broadcast it to Earth, that's why the quality of the video was severly reduced, showing only black and white colors and making the moves looking like ghosts. Armstrong, while standing on the module's foot, fixed a steel plaque, with two drawings of Earth on it, the signatures of the three astronauts and of President Nixon and a quote writing "Here men from planet Earth first set foot upon the Moon, July 1969 A.D. We came in peace for all mankind." Then, he described the surface dust as "very fine-grained, almost like powder" and at 02:56:15, he stepped with his right foot on the surface and said "That's one small step for a man... one... giant leap for mankind."
Seven minutes later, Armstrong collected a sample from the soil. Twelve minutes later, he broadcasted a panorama with a camera fixed on a tripode, describing the landscape as a "magnificent desolation". Moving on the Moon's gravity was way easier than expected. Aldrin descended and experimented with Armstrong on the movements. Then, they planted a flag of the United States of America on the surface and crinkled it with wires, to look like waving, though in reality it was standing still, due to the absence of air on the Moon. Then they planted a seismometer and a retroreflector, that would be pointed with laser beams from Earth and reflect them back, so, by calculating their delay, they could calculate the distance between Earth and Moon at any given moment very precisely. Then, they walked 60 meters to collect soil samples. They collected 21,55 kilograms of soil in total and ascended on the module. After 7 hours of sleep, the astronauts woke up to prepare for the return and at 17:54:00, Eagle launched, raising dust and shaking the flag.
Despite Michael Collins had been left alone in Columbia and didn't step on the Moon, he said that he never felt blocked out of his mission nor lonely. At 21:24, Eagle rendezvoused with Columbia and after 11 minutes it attached on it and the combined ship began its return to Earth.
At 24 July, the aircraft carrier USS Hornet launched 4 helicopters to transport the astronauts after their landing. At 16:44, Columbia opened its parachutes and 7 minutes later it landed violently on the sea, 2660 km east of Wake Island and 24 km away of Hornet, that sent divers to take the astronauts. They put them into quarantine for 21 days, to decontaminate them from possible alien microbes that they may had encountered on the Moon, though later it was proved that the Moon is totally barren of life. At 13 August, the three astronauts passed through parades at New York and Chicago, where they were applauded by an estimated of 6 million people.

This year, the year 2019, humankind celebrates 50 earth years, half a century after the first human landing on a celestial body outside Earth, with the Apollo 11 mission. After the Apollo 17 mission, at December 1972, no human has ever reached further than 500 kilometers above the Earth's surface. After the "conquest" of the Moon, the US space program had two choices:
1) Manned missions to Mars,
2) Building of a space station in Earth Orbit and constant transports of astronauts in space shuttles.
Eventually, the second choice was chosen, aiming to experiment and study the effects of conditions of Space on the human body, for future long-term missions on the Solar System. Thus, the Space Shuttle program began and the building of the International Space Station (ISS), where for some years, the space shuttles would go up and down from Earth to the ISS, until an appropriate time would come for a permanent colonization of the Moon.

Despite that since 21 July 2011 the space shuttles got out of use for the development and the execution of the next phases, even today, 50 years after the first landing, colonies on the Moon and other celestial bodies is something that will have to wait more...



Παρακάτω παρουσιάζονται μερικές εικόνες από την αποστολή του Απόλλο 11.
Below there are some images from the Apollo 11 mission.

Απογείωση του Σάτουρν 5.

Launch of Saturn V.

Το ίχνος της αριστερής μπότας του Νιλ Άρμστρονγκ στην επιφάνεια της Σελήνης.

The footprint of Neil Armstrong's left boot on the surfaceo of the Moon.

Ο Μπαζ Όλντριν δίπλα στη σημαία των ΗΠΑ.

Buzz Aldrin next to the US flag.

Ο Μπαζ Όλντριν μεταφέρει εργαλεία για τις μετρήσεις.

Buzz Aldrin carries tools for the measurements.

Οι αστροναύτες στο θάλαμο της καραντίνας πίσω στη Γη, με τον πρόεδρο Νίξον.

The astronauts inside the quarantine chamber back on Earth, with president Nixon.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΑΥΡΗΣ ΤΡΥΠΑΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΜΑΥΡΗΣ ΤΡΥΠΑΣ - TAKING THE PHOTO OF A BLACK HOLE

(EL)
Τις τελευταίες δεκαετίες, το Εθνικό Ίδρυμα Επιστήμης ή αλλιώς NSF, μια κυβερνητική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, οργάνωνε ένα έργο που θα έδινε μια τεράστια ώθηση στις γνώσεις της Ανθρωπότητας σχετικά με ένα από τα πιο μυστήρια φαινόμενα του Σύμπαντος: Τις μελανές οπές, ευρύτερα γνωστές ως "μαύρες τρύπες".

Το έργο, γνωστό ως EHT, Event Horizon Telescope, Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων, πρόκειται για τη συνεργασία δεκατριών ραδιοτηλεσκοπίων σε διάφορα μέρη της Γης και πολλών ακόμα αστρονομικών ινστιτούτων και ιδρυμάτων. Τα ραδιοτηλεσκόπια εδάφους λειτουργούν το καθένα χωριστά, λαμβάνοντας δεδομένα από την παρατήρηση δύο υπερμαζικών μελανών οπών: Του Τοξότη Α*, που βρίσκεται στο κέντρο του Γαλαξία μας, και τη μελανή οπή στο κέντρο του γαλαξία Μεσσιέρ 87. Συνδυάζοντας τις παρατηρήσεις αυτές, λόγω της απόστασης των τηλεσκοπίων μεταξύ τους, πρακτικά δημιουργείται ένα εικονικό τηλεσκόπιο στο μέγεθος της Γης. Το καλοκαίρι του 2018, η λήψη της πρώτης απευθείας εικόνας μιας μελανής οπής ολοκληρώθηκε. Μέχρι την άνοιξη του 2019, το NSF επιβεβαίωνε την ορθότητα των αποτελεσμάτων και τελικά, την Τετάρτη 10 Απριλίου του 2019, η πρώτη εικόνα μιας μελανής οπής, της υπερμαζικής μελανής οπής στο κέντρο του γαλαξία Μεσσιέρ 87, ανακοινώθηκε στα μέσα ενημέρωσης.

Η Θεωρία της Σχετικότητας, προβλέπει πως ό,τι έχει μάζα, καμπυλώνει το χώρο και το χρόνο γύρω του. Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα ενός αντικειμένου, τόσο μεγαλύτερη είναι και η βαρύτητά του. Ένα σώμα, για να ξεφύγει από τη βαρύτητα ενός άλλου σώματος, πρέπει να αναπτύξει μια ταχύτητα, τη λεγόμενη "ταχύτητα διαφυγής". Οι επιπτώσεις της βαρύτητας ενός μικρού σώματος, π.χ. ενός ανθρώπου, μιας μπάλας ή ακόμα και ενός κυττάρου, είναι πρακτικά μηδενικές μπροστά στη βαρύτητα ενός μεγαλύτερου σώματος, όπως ενός αστεροειδή ή ενός πλανήτη, όπως της Γης. Αλλά ένα σώμα με μάζα πλανήτη ή αστέρα, έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις.

Οι μελανές οπές είναι τα απομεινάρια γιγάντιων άστρων που εξερράγησαν κάποια στιγμή και λόγω της ίδιας τους της βαρύτητας, η μισή τους μάζα κατέρρευσε και συρρικνώθηκε σε μια περιοχή απείρως πυκνή. Λόγω της τεράστιας μάζας και της τεράστιας πυκνότητας, η βαρύτητα μιας μελανής οπής είναι τόσο μεγάλη, που η ταχύτητα διαφυγής στην επιφάνειά τους ισούται με την ταχύτητα του φωτός, τη μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορεί να επιτευχθεί στο Σύμπαν. Αυτό σημαίνει, ότι το φως δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μελανή οπή.

Γι' αυτόν το λόγο, μια μελανή οπή είναι αόρατη. Παρ' όλα αυτά, πολλές από αυτές, έχουν ένα δίσκο αερίων γύρω τους. Ό,τι πλησιάσει κοντά τους, αρχίζει να περιφέρεται γύρω τους, ελκόμενο από τη βαρύτητά τους, υπερθερμαίνεται και μετατρέπεται σε πλάσμα με θερμοκρασία δισεκατομμυρίων βαθμών Κελσίου, παράγοντας φως. Αυτό το φως, δημιουργεί έναν ορατό δίσκο, στο κέντρο του οποίου θεωρητικά θα μπορούσε να φανεί το απόλυτο μαύρο της μελανής οπής.

Το έργο του EHT, μπόρεσε για πρώτη φορά στην Ιστορία, μέσω πολλών φωτογραφιών και δεδομένων, με συνολικό μέγεθος ολόκληρων petabytes (1 PB = 1.000.000 GB), να παράξει την πρώτη εικόνα μιας μελανής οπής.

Αυτή είναι η υπερμαζική μελανή οπή στο κέντρο του γαλαξία Μεσσιέρ 87, που βρίσκεται περίπου 53.500.000 έτη φωτός μακριά από το Ηλιακό Σύστημα και το Γαλαξία. Η διάμετρός της ανέρχεται στα 38 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, περίπου 254 φορές η μέση απόσταση Γης και Ήλιου! 

Οι πορτοκαλί και κόκκινες φωτεινές μάζες γύρω από το κέντρο είναι ο δίσκος επαύξησης, ο δίσκος των υπέρθερμων αερίων που γυρίζει γύρω από τη μελανή οπή. Τα αέρια στο κάτω μέρος φαίνονται λαμπρότερα, διότι περισσότερο φως φτάνει σε εμάς από αυτήν την πλευρά, λόγω της κατεύθυνσης της περιστροφής της μελανής οπής. Η σκοτεινή μάζα στο κέντρο δεν είναι άλλο από την ίδια την επιφάνεια της μελανής οπής.

(EN) 

During the last decades, the National Science Foundation or NSF, a governmental agency of the United States of America, had been developing a project that would give a great boost to the knowledge of the Humanity about one of the most mysterious phenomena of the Universe: The black holes.

The project, known as EHT, Event Horizon Telescope, is a cooperation of thirteen radiotelescopes in various places of Earth and many more institutes and foundations. The ground radiotelescopes work separately each other, receiving data from the observation of two supermassive black holes: Sagittarius A*, located in the center of our galaxy, Milky Way, and the black hole in the center of the galaxy Messier 87. Combining these observations, due to the distance between these telescopes, they technically create an Earth-sized virtual telescope. During the summer of 2018, the capturing of the first direct image of a black hole was completed. Until the spring of 2019, the NSF was confirming the correctness of the results and was writing the proper project essays and finally, at Wednesday 10 April 2019, the first image of a black hole, the supermassive one in the center of the galaxy Messier 87, was shown in the public media.

The Theory of Relativity predicts that anything with mass, warps the space and time around it. The more massive the object is, the more intense its gravity is. A body, in order to escape from the gravity of another body needs to develop a speed, called “escape velocity”. The effects of the gravity of a small object, e.g. a human, a ball or even a cell, are technically zero in front of the gravity of a larger object, like an asteroid or a planet, like Earth. But a planet-sized or a star-sized body, has greater effects.

Black holes are the remnants of giant stars that exploded some time and, due to their own gravity, half of their mass collapsed and shrunk into an area of infinite density. Due to its huge mass and density, the gravity of a black hole is so intense, that the escape velocity on their surface equals to the speed of light, the highest speed that can exist in the Universe. This means, that light cannot escape a black hole.

For this reason, a black hole is invisible. Despite all that, many black holes have a gas disk around them. Whatever approaches them close, starts to orbit around them, pulled by their gravity, heats up and transforms into plasma with a temperature of billion Celsius degrees, producing light. This light creates a visible disk, in the center of which, theoretically we could see the absolute darkness of the black hole.

The EHT project, managed for the first time in History, combining a great many photos and data, with a total size of whole petabytes (1 PB = 1.000.000 GB), to produce the very first image of a black hole.

This is the supermassive black hole in the center of the galaxy Messier 87, located about 53.500.000 light years from the Solar System and the Milky Way. The diameter of this black hole is up to 38 billion kilometers, about 254 times the average distance between Earth and the Sun!

The orange and red luminous masses around the center are the accretion disk, the disk of the overheated gases orbiting the black hole. The gases on the lower part of the photo look brighter, because there’s more light reaching to us from that side, due to the direction the black hole is spinning. The dark mass in the center is nothing else than the surface of the black hole itself.

ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Παρ' όλο που είναι αδύνατο για μας να γνωρίζουμε το Μέλλον, η επιστήμη είναι σε θέση να υποθέσει τα πιθανότερα μελλοντικά γεγονότα, βάσει των γνώσεων των φυσικών νόμων και των θεωριών που διατυπώνει. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε στα σπουδαιότερα για τον πλανήτη μας, αλλά και για το Σύμπαν, γεγονότα που είναι πιθανόν να συμβούν στο μακρινό για τη ζωή ενός ανθρώπου Μέλλον.

Σύμφωνα με αστρονομικές, γεωλογικές και μαθηματικές προβλέψεις, αυτά είναι τα σημαντικότερα γεγονότα που μπορεί να συμβούν στο Μέλλον. 

Γήινα έτη από τώρα	Γεγονός
10.000	Το άστρο Αντάρης, ερυθρός υπεργίγαντας, πιθανότατα θα έχει εκραγεί σε σουπερνόβα. Η έκρηξη μπορεί να φαίνεται ακόμα και στο φως της ημέρας.
36.000	Το άστρο Ρος 248, ερυθρός νάνος, θα έχει φτάσει 3,024 έτη φωτός μακριά από τη Γη, κάνοντάς το το κοντινότερο άστρο στο Ηλιακό Σύστημα. Θα απομακρυνθεί ξανά και μετά από άλλα 8.000 έτη θα κάνει ξανά πρώτο το σύστημα Άλφα του Κενταύρου και μετά τον Gliese 445.
100.000	Λόγω της κίνησης των άστρων του Γαλαξία γύρω από το κέντρο του, μέχρι τότε, οι θέσεις των άστρων στην ουράνια σφαίρα θα έχει αλλάξει σημαντικά, καθιστώντας πολλούς αστερισμούς αγνώριστους.
100.000	Το άστρο VY του Μεγάλου Κυνός, υπεργίγαντας, πιθανότατα θα έχει εκραγεί σε υπερνόβα, ένας τύπος σουπερνόβα ακόμη μεγαλύτερος και εντονότερος.
250.000	Το Λο’ίχι, το νεότερο υποθαλάσσιο ηφαίστειο στην οροσειρά των νησιών της Χαβάης, θα έχει φτάσει πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, δημιουργώντας ένα νέο ηφαιστιογενές νησί.
~300.000	Κάποτε στα επόμενα εκατοντάδες χιλιάδες έτη, ο αστέρας WR 104 θα έχει εκραγεί σε σουπερνόβα. Έχει υπολογιστεί πως ίσως προκαλέσει πίδακες ακτινών γ, οι οποίες ίσως απειλήσουν τη ζωή στη Γη, αν οι πόλοι του άστρου είναι 12 μοίρες ή λιγότερο κεκλιμένοι προς τη Γη.
500.000	Μέχρι τότε, η Γη πιθανώς θα έχει χτυπηθεί από έναν αστεροειδή διαμέτρου 1 χιλιομέτρου, αν δε θα υπάρχει τότε τεχνολογία για να αποφευχθεί.
1 εκατομμύριο	Ανώτατο όριο μέχρι το άστρο Μπετελγκέζ, ερυθρός υπεργίγαντας, να έχει εκραγεί σε σουπερνόβα. Η έκρηξη θα είναι ορατή στο Ηλιακό Σύστημα για εβδομάδες ακόμα και στο φως της ημέρας, καθυστερώντας όμως να εμφανιστεί ανάλογα με την απόσταση που θα έχει τότε ο Μπετελγκέζ από το Ηλιακό Σύστημα. Μπορεί να έχει εκραγεί ακόμα και μέσα στα επόμενα 100.000 έτη, ανάλογα με το εξελικτικό μοντέλο στο οποίο υφίσταται.
1,4 εκατομμύρια	Το άστρο Gliese 710 θα περάσει έως 9 αστρονομικές μονάδες (9 φορές η απόσταση Γης και Ήλιου) πριν αρχίσει να απομακρύνεται. Αυτό θα διαταράξει τις τροχιές των σωμάτων του Νέφους του Όορτ, μία άλω από παγωμένα σώματα που περιφέρονται γύρω από το Ηλικαό Σύστημα, αυξάνοντας την πιθανότητα πρόσκρουσης κομητών στο Ηλιακό Σύστημα.
10 εκατομμύρια	Η Ανατολική Αφρικανική τάφρος θα έχει ανοίξει αρκετά ώστε να πλημμυρίσει από την Ερυθρά Θάλασσα, δημιουργώντας μία καινούργια ωκεάνια μάζα πάνω στην Αφρική, διαχωρίζοντας τη Σομαλική Πλάκα από την Αφρικανική.
10 εκατομμύρια	Αν η ανθρωπογενής εξαφάνιση των ειδών είναι όσο μεγάλη όσο και οι πέντε προηγούμενες μεγάλες, τόσος χρόνος θα χρειαστεί για να αναρρώσει εντελώς η βιοποικιλότητα. Ακόμα και χωρίς εξαφάνιση, τα περισσότερα είδη θα έχουν ήδη εξαφανιστεί λόγω της εξέλιξης, δημιουργώντας νέους ολόκληρους κλάδους ειδών.
50 εκατομμύρια	Ο Φόβος, δορυφόρος του Άρη, θα έχει συγκρουστεί με τον πλανήτη του.
100 εκατομμύρια	Η Γη ίσως χτυπηθεί από έναν αστεροειδή μεγάλο όσο αυτόν που προκάλεσε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, 66 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα, εκτός κι αν υπάρχει τεχνολογία κατάλληλη για αποτροπή.
180 εκατομμύρια	Λόγω της σταδιακής επιβράδυνσης της περιστροφής της Γης, μία ημέρα στη Γη θα είναι μία ώρα μεγαλύτερη από σήμερα.
230 εκατομμύρια	Πέρα από τόσο χρόνο, η πρόβλεψη των τροχιών των πλανητών είναι αδύνατη, λόγω των αργών ντετερμινιστικών αλλαγών.
240 εκατομμύρια	Σε σχέση με την τωρινή του θέση, το Ηλιακό Σύστημα θα έχει κάνει μία πλήρη περιφορά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία.
250 εκατομμύρια	Όλες οι ήπειροι της Γης θα έχουν πιθανώς ενωθεί σε μια ενιαία υπερήπειρο.
600 εκατομμύρια	Λόγω της παλιρροϊκής επιτάχυνσης, η Σελήνη θα έχει απομακρυνθεί τόσο από τη Γη, ώστε οι ολικές ηλιακές εκλείψεις δε θα είναι πλέον δυνατές.
800 εκατομμύρια	Η αυξανόμενη φωτεινότητα του Ήλιου, θα έχει διαταράξει τον κύκλο άνθρακα-πυριτίου. Οι βράχοι της Γης θα σκληρύνουν και οι τεκτονικές πλάκες θα σταματήσουν να κινούνται. Χωρίς ηφαιστειακή δραστηριότητα, ο άνθρακας στην ατμόσφαιρα θα πάψει να ανανεώνεται. Τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα πέσουν σε σημείο που η φωτοσύνθεση θα καταστεί αδύνατη. Το ελεύθερο οξυγόνο και το όζον θα εξαφανιστούν. Κάθε μορφή πολυκύτταρης μορφής θα πεθάνει.
1 δισεκατομμύριο	Η αυξανόμενη φωτεινότητα του Ήλιου, θα έχει αυξηθεί κατά 10%, αυξάνοντας τη μέση θερμοκρασία της Γης στα 320 Κέλβιν (47ο C). Η παγίδευση θερμότητας στην ατμόσφαιρα θα επιταχύνει το ρυθμό εξάτμισης και οι ωκεανοί θα εξατμιστούν στην ατμόσφαιρα.
1,5 δισεκατομμύριο	Η αυξανόμενη φωτεινότητα του Ήλιου, θα έχει μετατοπίσει την κατοικίσιμη ζώνη του Ηλιακού Συστήματος προς τα έξω. Ο Άρης θα έχει θερμοκρασίες ανάλογες με της Γης σε μια παγετώδη περίοδο.
2,3 δισεκατομμύρια	Ο εξωτερικός πυρήνας της Γης θα κρυώσει, αν ο εσωτερικός συνεχίσει να αυξάνεται 1 χιλιοστόμετρο το χρόνο. Χωρίς τον υγρό εξωτερικό πυρήνα, το μαγνητικό πεδίο της Γης θα εξαφανιστεί. Ο ηλιακός άνεμος θα αρχίσει να απομακρύνει σταδιακά την ατμόσφαιρα της Γης.
3 δισεκατομμύρια	Λόγω της απομάκρυνσης της Σελήνης από τη Γη, η σταθεροποίηση της κλίσης του άξονα της Γης θα σταματήσει, προκαλώντας απότομες και χαοτικές μεταβολές στη μετατόπιση των πόλων.
3,3 δισεκατομμύρια	1% πιθανότητα ότι η βαρύτητα του Δία θα έχει επιμηκύνει την τροχιά του Ερμή τόσο ώστε να συγκρουστεί με την Αφροδίτη, προκαλώντας ένα νετερμινιστικό χάος στο Ηλιακό Σύστημα.
4 δισεκατομμύρια	Η Ανδρομέδα, ο κοντινότερος σπειροειδής γαλαξίας στο δικό μας, θα έχει φτάσει κοντά και θα συγχωνευτεί με το δικό μας. Οι επιπτώσεις της συγχώνευσης στους πλανήτες θα είναι μηδαμινές.
5 δισεκατομμύρια	Ο Ήλιος θα έχει εξαντλήσει όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του και θα εξελιχθεί από κίτρινος νάνος σε ερυθρός γίγαντας.
7,59 δισεκατομμύρια	Η Γη και η Σελήνη θα έχουν καταστραφεί πέφτοντας στην Ήλιο, λίγο πριν αυτός φτάσει στη μεγαλύτερη διάμετρό του, 256 φορές η σημερινή. Πριν τη σύγκρουσημ η Σελήνη ίσως έρθει κοντά στη Γη και σπάσει σε δισεκατομμύρια κομμάτια, μετατρεπόμενη σε σύστημα δακτυλίων, που και αυτό θα πέσει στην επιφάνεια της Γης.
8 δισεκατομμύρια	Ο Ήλιος θα έχει εξατμίσει το 45,95% της μάζας του, καλύπτοντας το Ηλιακό Σύστημα με ένα κουκούλι αερίων, επονομαζόμενο «πλανητικό νεφέλωμα». Η υπόλοιπη μάζα του Ήλιου θα συρρικνωθεί σε έναν υπέρθερμο πυρήνα στο μέγεθος της Γης, καθιστώντας τον ως ένα λευκό νάνο.
22 δισεκατομμύρια	Αν η θεωρία του Μεγάλου Ρήγματος ισχύει, το Σύμπαν θα καταστραφεί. Πρόσφατες παρατηρήσεις του Αστεροσκοπείου Ακτινών-Χ Τσάντρα δείχνουν πως αυτό δεν είναι δυνατόν.
450 δισεκατομμύρια	Όλοι οι 47 γαλαξίες του Τοπικού Σμήνους θα έχουν συγχωνευτεί σε έναν ενιαίο.
1 έως 100 τρισεκατομμύρια	Η δημιουργία άστρων σε όλους τους γαλαξίες θα τελειώσει, αφού οι γαλαξίες έχουν αποβάλει όλα τα αέρια νέφη που χρειάζονται για αυτό. Η Έναστρη Εποχή του Σύμπαντος τελειώνει και αρχίζει η Εποχή του Εκφυλισμού.
110-120 τρισεκατομμύρια	Όλα τα άστρα του Σύμπαντος θα έχουν εξαντλήσει τα καύσιμά τους. Τα μόνα σώματα με μάζα άστρων που θα απομείνουν θα είναι λευκοί νάνοι, αστέρες νετρονίων, μαύρες τρύπες και φαιοί νάνοι.
1 εννιάκις εκατομμύριο	Όλα τα άστρα που δεν εξήχθησαν από τους γαλαξίες τους (1%-10%) θα έχουν συγκρουστεί με τις κεντρικές υπερμαζίκες μαύρες τρύπες.
30 δεκατριάκις εκατομμύρια	Όλοι οι πυρήνες ατόμων στο ορατό Σύμπαν θα έχουν φθαρεί. Από εκεί και πέρα, αν τα πρωτόνια φθείρονται, το Σύμπαν θα μπει στην Εποχή των Μελανών Οπών, όπου τα μόνα σώματα στο Σύμπαν θα είναι οι μαύρες τρύπες.
17 τριαντατετράκις εκατομμύρια	Όλες οι μαύρες τρύπες στο Σύμπαν θα έχουν εξαφανιστεί, λόγω της μετατροπής της μάζας τους σε ακτινοβολία Χώκινγκ. Από εκεί και πέρα, αν τα πρωτόνια φθείρονται, το Σύμπαν θα εισέλθει στην Εποχή του Σκότους, όπου όλα τα φυσικά αντικείμενα θα έχουν φθαρεί σε υποατομικά σωματίδια, σταδιακά εξαφανιζόμενα προς τον τελικό Θερμικό Θάνατο του Σύμπαντος.
10^10^120	Το Σύμπαν φτάνει στην τελική ενεργειακή του κατάσταση.